Chronicles - BOSTON TEA PARTY, 1773 - EDP
- Doświadcz bezkompromisowej podróży pośród chłodu XVIII-wiecznej bostońskiej dzielnicy portowej.
Chronicles Boston Tea Party
Nos: Alan Balewski
Podmuch Rewolucji: bergamota, sól, nuty morskie
Zaproszenie na Przyjęcie: czarna herbata, skóra, kastoreum
Pocztówka z Bostonu: drewno dębowe, drewno cedrowe, szara ambra
Brytyjska Kompania Wschodnioindyjska, wspierana przez bezprecedensową ustawę o herbacie, posiada nieformalny monopol na handel tym cennym towarem w koloniach północnoamerykańskich. Ta ekonomiczna niesprawiedliwość powoduje napięcie, które rośnie z każdym kolejnym dniem.
Dla bostończyków ładunek zakotwiczonych statków przestaje być jedynie herbatą - to raczej symbol zniewolenia stanowiący witalne zagrożenie dla fundamentalnej wartości powstającego narodu: wolności.
Jest czwartek, noc 16 grudnia, w bostońskim porcie panuje przeraźliwy chłód. Na przekór warunkom, ponad 5 tysięcy zgromadzonych, mających dość jawnej niesprawiedliwości postanawia silnie zaznaczyć swój sprzeciw. Ich cel: odesłać Dartmouth i dwa inne towarzyszące mu statki z herbatą prosto do Londynu. Lokalni dowódcy są jednak nieugięci, więc wiadomość musi być głośna. W tym miejscu największe wydarzenie w historii kolonialnego ruchu oporu rozpala swą pierwszą iskrę - wkrótce zamienia się ona w płomienie, które rozprzestrzenią się wśród kolonii w szaleńczym tempie.
Ponad stu mężczyzn, wielu w strojach amerykańskiej ludności etnicznej –„Synów Wolności”, jak sami siebie określają - wkracza na pokład brytyjskiego statku z herbatą. Bez jednego aktu przemocy, najgłośniejsze "NIE!" we wczesnej historii Ameryki ostro przeszywa rześkie powietrze. Trzy godziny później zadanie jest wykonane.
Trzysta czterdzieści dwie drewniane skrzynie pełne znakomitej herbaty unoszą się w słonej, portowej wodzie, stając się uniwersalnym symbolem wołania o wolność.
Wbrew wszelkim przeciwnościom losu, podmuch rewolucji rozpoczyna swoją kolonialną podróż na dobre.
Interpretacja Zapachowa
Kompozycja stawia nas w roli bohatera tej grudniowej nocy.
W tłumie przemykamy przez portową dzielnicę Bostonu. W nozdrzach miesza nam się chłodna, rześka mineralność atlantyckiego powietrza wraz z miazmatami XVIII-wiecznego, handlowego miasta. Wkraczając na pokład, czujemy że nie ma już odwrotu. Wraz z kompanami schodzimy do ładowni wypełnionej zapachem starego, przeżartego solą drewna i smoły okrętowej. W końcu jest – nasz cel! Aby się upewnić, odrywamy wieko.
Intensywny zapach chińskiej herbaty roznosi się po ciasnym, dębowym pomieszczeniu. Kompani żwawo wynoszą skrzynie na pokład i wyrzucają je za burtę - wprost w oceaniczną toń. Stojąc na pokładzie, mamy wrażenie, że aromat zielono-czarnego, herbacianego suszu miesza się z morską bryzą, tworząc podniosłe tło dla czynu, który odciśnie się trwale w dziejach ludzkości.
Zapach jest przestrzenny, chłodny, z początku świeży i przenikający za sprawą morskiego powietrza, później przechodząc w herbaciane serce, które z czasem nabiera coraz więcej mocy. W tle mamy oleiste, wytrawne połączenia impregnowanego drewna z toniczną słodkością ambry. Równolegle przez cały czas towarzyszą nam portowe konotacje – zapach smarów, drewnianych skrzyń, zimowego dymu, oddając klimat spowitej mrokiem i chłodem panoramy Bostonu.